!تکلیف ما انجام تکلیف است

صبح یكی از روزهای زمستانی ماه اول فصل آخر سال1388، طبق روال هر روزه‌ام، در مسیر مراجعت به محل كارم بودم كه نوشته‌های بیلبوردی در مقابل فرهنگ‌سرای رسانه، توجه‌ام را به جلب كرد: "مراسم تجلیل از تلاش‌گران عرصه‌ی ادب و هنر پایداری".

به محض رسیدن به محل كار، با مدیرمسئول‌مان تماس گرفتم تا از مراسم مذكور خبری بگیرم، اما او هم بی‌خبر بود. از او خواستم وقتی بگذارد تا ما هم به عنوان دست‌اندركاران تنها نشریه‌ی تخصصی فرهنگ و هنر پایداری كشور، در این مراسم حضور داشته باشیم.

رأس ساعت مقرر، خود را به فرهنگ‌سرای ارسباران، محل برگزاری مراسم رساندیم. در همان بدو ورود، نگاه‌های سنگین برخی از عوامل برگزار كننده، خبر از عادی نبودن اوضاع می‌داد. البته مدت زیادی نگذشت تا فهمیدم كه دعوت برخی مهمانان بر اساس رنگ‌شناسی بوده است! و احتمالا به همین دلیل حضور ما كه هم‌رنگ مدعوین خاص! نبودیم، متولیان مراسم را چنین ناخرسند كرده بود.

مراسم طبق زمان اعلام شده آغاز شد و پس از چند آیتم، نوبت به دبیر همیشه‌ی كنگره‌ها و جشنواره‌ها و ....شعر و ....(1) رسید؛ شاعری با رنگ باب طبع دوستان خوب‌مان در سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران! استاد شروع به خواندن كرد، با هر بیتی كه می‌خواند، همان‌قدر كه اخم‌های ما و برخی مهمان‌های ناخوانده بیشتر در هم فرو می‌رفت، بعضی از مهمان‌ها بیشتر گل از گل‌شان می‌شكفت؛ غم‌نامه‌ای خواند برای شورش‌های خیابانی پهلوان‌پنبه‌های توهم زده‌ی میدان‌های نزاع روزگار صلح!

پس از افاضات استاد، نوبت به سخنران ویژه و میزبان اصلی مراسم، یعنی كلیددار شهر تهران رسید. سردار آن‌قدر كیفش از شعرخوانی استاد كوك شده بود كه برای مدح او گفتن با كمبود واژه مواجه شد! البته نه این‌كه خدای ناكرده سردار هم اهل رنگ‌بازی و موج‌بازی و از این دست بازی‌ها باشد، نه، بنده‌ی خدا مثل این‌كه به معنی شعر خوب دقت نكرده بود!

خلاصه وقت دادن هدایا كه رسید، دست‌اندركاران مراسم آن‌قدر از حضور غیرمنتظره‌ی مدیرمسئول ما كه از نام‌داران عرصه‌ی كتابت در حوزه‌ی پایداری و دفاع‌مقدس است[كه برخی از این كتاب‌ها مورد توجه مقام معظم رهبری نیز قرار گرفته‌اند] دست‌پاچه شده بودند كه بدون توجه به اعلام اسامی تقدیرشوندگان در روز قبل از مراسم در رسانه‌ها، از مدیرمسئول ما نیز تقدیر شایسته‌ای به عمل آوردند كه این خدعه و نیرنگ‌شان نیز داستانی مفصل دارد كه از ذكر آن معذورم!

لكن آن‌چه مرا به نوشتن اين چند سطر واداشت، نه انتقاد به دست‌اندركاران آن مراسم بود كه اقتضای طبيعت‌شان اين بود و هست، و نه شخم زدن به گورستان اشعار و افكار حضرت استاد! بهانه، خواندن خبر تقدير از استاد به پاس فعاليت در حوزه‌ی پايداری است، كه از قرار در روز هفتم مهرماه طی مراسمی در همان فرهنگسرای ارسباران كه خاطره‌اش ذكر شد، از او تقدير می‌كنند؛ حالا نمی‌دانم اين تقدير به پاس پايداری و استمرار در سمت دبيری هميشگی كنگره‌ها و جشنواره‌ها و .....شعر و .... صورت می‌گيرد يا به پاس حماسه‌های هميشه در كنار مبارزان بی‌شمار ميدان مبارزه با سطل‌های زباله و تأسيسات اماكن عمومی شهر! در هر حال صلاح مملكت خويش خسروان دانند.

اما روی سخن من با سردار خودمان است. اين بار بهتر ديدم قبل از مراسم تذكری به سردار بدهم تا مبادا دوباره آن‌قدر از شعر استاد كيفور شود كه با تعريف و تمجيدهايش شبهه‌ای در ذهن رنگ‌شناسان ايجاد كند و بدخواهان، تهمت اهل موج‌بازی و رنگ‌بازی بودن به او بزنند!

 (۱) اين لقب شايسته را سابقا حمید داوودآبادی به حضرت استاد هديه داده بود.

بعد از مدت ها، سری زدم به اولین تکلیفم در این دفتر که دیباچه ی آن نیز به حساب می آید. خودم کلی کیف کردم از آن همه حرف های غلمبه که نوشته بودم. همه اش حق بود و هست؛ اما کمی برای دهان و قلم نویسنده اش بزرگ.

مع الوصف کمترین منفعت این مرور، تلنگری بود که به خودم زدم بابت این همه کاهلی و بی خیالی. آخر بعد از آن غبار فتنه که بر آسمان شهر سایه افکند و آن همه فضاحت که از چپ و راست به بار  آمد و کار به جایی رسید که پیر فرزانه ی دیارمان، سید و مولای مان ندای این عمار سرداد و در میان خواص، جز چندی قلیل، هر صدای لبیک که برخاست یا عمروعاص بود یا اشعری، دستم دیگر به نوشتن رضا نمی داد که نمی داد؛ هرچند رضای این دست برخلاف رضای آفریدگارش بود!

در این میان، در همه ی آن روزها که قفل بر قلم زده و بی خیالی پیشه کرده بودم، اصحاب شیطان گویا حرف مقتدای ما را بهتر از ما مشق می کردند؛ همت مضاعف و کار مضاعف! بنابراین با خودم قرار گذاشتم حتی اگر تراوشات این قلم را یک گوش شنوا هم نباشد، به رسم انجام تکلیف، که رسمی است قدسی و الهی، قفل قلم بشکنم و آن کار کنم که باید. البته لازم الذکر است که بر سر هر آن چه تا به حال در این دفتر نوشتم در محدوده ی زمانی خودش هستم؛ چون موجودات متغیر هستند، آراء و نظرات درباره ی آن ها نیز متغیر است و از جمله ی موجودات انسان.

پس به برکت اولین شب رمضان المبارک 1431هجری قمری،

بسم الله...

مکان : مصلی امام خمینی(ره) شبستان - بخش نشریات تخصصی- غرفه پلاک هشت

ديروز(4شهريور1388) مدعی القلمی در يکی از شيپورچی های مکتوب جماعت شبه روشنفکری در نامه ای خطاب به شهید رجايی از خاطرات روزهای سخت شان در زندان های رژيم پهلوی به همراه بهزاد نبوی ياد کرده و با توصيفی احساسی، از همراهی های بهزاد و محمدعلی و مقاومت در برابر شکنجه های مزدوران طاغوت سخن رانده بود.

اين در حالی است که در چند هفته ی اخير، همين شيپورچی به همراه بقيه بوقچی های مکتوب و ديجيتال جناح شبه روشنفکری که دم بوق شان از سوی برادر حسين اوباما گرم می شود، مرتبا در بوق خود نواخته که اعترافات متهمان اغتشاشات بعد از انتخابات خردادماه، عليرغم بيان صريح خود متهمان مبنی بر عدم اعمال فشار و اعتراف در فضايی کاملا آزاد، تحت فشار بوده و فاقد ارزش و اساس می باشد.

اما سخن اين جا است که اين مبارزان نستوه انقلابی(بهزادنبوی، تاج زاده و ....) که در دوران طاغوت به همراه ديگر مبارزان، شکنجه های وحشتناک ساواک(که برخی در اسرائيل و آمريکا آموزش ديده بودند) را تحمل کرده و دمی برنياوردند، حالا که به زعم خود و همفکران شان برای انقلابی ديگر تلاش می کنند، چگونه در مقابل فشارهايی که بوقچی های جناح طرفدار انقلاب جدید مدعی آن شده اند، تاب نياورده و چون هزار به آواز درآمده و توبه ی نصوح کرده و از اقدامات شان در راستای براندازی احساس ندامت و پشيمانی می نمایند؟!

اين مورد تنها يکی از هزاران تناقضی است که روزانه در سخنان و نوشته های مدعيان روشنفکری به چشم می خورد و مردم به سادگی از کنار آن می گذرند. البته شايد هم ادعای شکنجه شدن های فراوان توسط ساواک و تحمل دليرانه ی اين فشارها از سوی ايشان(نبوی، تاج زاده و...) حاصل استفراغ قلم و داستان پردازی افرادی چون مدعی القلم مذکور در اردوگاه شبه روشنفکران باشد که به حق در نگارش اين گونه داستان های تخيلی واقع نمايانه و سناريو سازی های سياسی صاحب سبک اند و گوی سبقت را از ساير رغبا و جناح مقابل شان ربوده اند.

ما برای مبارزه با دروغ و دروغ گويان آمده ايم...آمده ایم تا جلوی قانون گریزی را بگیریم...می خواهيم به شدت با خرافه پرستی و توهم گرايی برخورد کنيم.... ما با ديکتاتورری مخالفيم و برای مقابله با ديکتاتور آمده ایم...

صاحبان جملات بالا به لطف یکتای بی همتا و همت و عزم ملت سرافراز و آزاده ی ایران، خوار و زبون شدند تا همگان بدانند حتی حرف مفت هم این روزها هزینه ی سنگینی در پی دارد و شکست مفتضحانه کوچک ترین آن است. آنان دانستند که روح ننه جان شان هم نمی تواند جلوی زوال شان را بگیرد! امروز ديگر "علم بهتر است یا ثروت" مطرح نيست؛ امروز همه فهمیدند غيرت و صداقت و شجاعت بهتر است از ثروت. هرچند شايد برخی باز هم نفهمند! تمام ذخیره ی حساب های بانکی سويیس، ثروت های بی کران دانشگاه آزاد، پول های داخل بالشت زير سر ثروتمندان گردن کلفت و ... همه با هم در مقابل عزم ملت ايران خوار شدند.

خدایش بيامرزد آن عزيز که می گفت: "خون شهيد بسيار ليز است؛ هرکه پا بر خون شهيد بگذارد، زود به زمین فنا می خورد.[1]" آنان که در رويای سفيهانه شان از حباب های پوچ، موج سبز ساخته بودند و تنها سبز را می خواستند از سه رنگ پرچم ايران عزيز، کاش می دانستند سرخی وام گرفته از خون شهدا، در پرچم است که استقلال و سبزی ايران سربلند را ضمانت کرده است. و دیدیم و دیدند که توهم موج سبزشان چه زود در ساحل شکست کف روی آب شد. حالا بهتر است قاب رویاهای شان را بر تاقچه ی خاطرات بگذارند؛ شاید زندگی با رویاها کمی تلخی خواری شان در برابر ملت را آرامش بخشد. حواله ی همه شان به همين یک بيت شاعر شيعه نامه که فرمود:

ز شاه راه حقيقت به دور افتاديد     از آن شبی که به چاه غرور افتاديد

[1] کلامی از زنده یاد ابوالفضل سپهر(رحمة الله عليه)

حذف احمدی نژاد، هدف همه ی آن هایی بود که با روی کارآمدن دولت نهم منافع شان به خطر افتاده و دست شان از بيت المال و اموال ملت کمی! کوتاه شده بود. از آن جایی که دولت نهم با وجود برخی نواقص، نسبت به دولت های گذشته از کارنامه ی درخشان تری برخوردار بود، لذا در برهه ی حساس انتخابات، با توجه به زمان کمی که وجود داشت، رقيبان(یا همان دشمنان قسم خورده!) احمدی نژاد بهترين شيوه برای تخريب دولت را ارائه ی آمار دروغ و غلط و نسبت دادن تهمت های ناروا به دولت و شخص احمدی نژاد يافتند. چون پاسخ به این دروغ ها و تهمت ها نیاز به زمان زیادی داشت و در این زمان کوتاه باقی مانده تا انتخابات، مطمئنا دولت وقت پاسخگویی به همه ی تهمت ها و شبهات را پیدا نمی کرد.

مهدی کروبی اولین کسی بود که کاندیداتوری خود را قاطعانه اعلام نمود و اظهار داشت که با قدرت تا آخر در میدان رقابت باقی خواهد ماند. اما مسئله ی عجیب در مورد کروبی حضور افرادی چون کرباسچی، ابطحی، عبدی، کدیور، مهاجرانی و ... در کنار او بود. چرا که فساد مالی و مديريتی برخی از اين افراد در طول سال های گذشته علنی شده بود. حتی برخی از حاميان و مشاوران کروبی در خارج کشور، جزء فعالان ضد نظام جمهوری اسلامی ايران بودند و هستند و اين با ادعای شيخ اصلاحات مبنی بر انقلابی بودن و فعاليت در چارچوب جمهوريت، اسلاميت و ايرانيت در تضاد به نظر می رسيد. لکن در یک ترفند تبلیغاتی زیرکانه، سعی بر آن نمودند تا با نشر اکاذيب و نسبت دادن تهمت های ناروا به صورت گسترده، مردم را سرگرم جنجال های ساختگی خود بسازند تا مجالی برای بررسی سابقه ی مشاوران کروبی پيدا نکنند. تا آن جایی که با فرض آن که مردم فساد مالی کرباسچی را از ياد برده اند، در فیلم تبلیغاتی آقای کروبی، کرباسچی برای همدردی با فقرا و محرومان جامعه اشک می ریزد!!!

سيد محمد خاتمی، پس از کشمکش های فراوان خلاصه کانديداتوری خود را اعلام نمود. اما پس از مدت کوتاهی از ادامه ی راه منصرف شد و به جمع حاميان کاندیدای ديگر پيوست. شاید اگر خاتمی در میدان مبارزه باقی می ماند، شکست وی، پایان جرِيان مدعی! روشنفکری بود. اما خاتمی و مدعیان! رو شنفکری و اصلاح طلبی که هنوز تلخی شکست در انتخابات قبلی را از ياد نبرده بودند،در تصميمی مرموز بر آن شدند تا ميرحسين موسوی را کاندیدای مورد نظر خود اعلام کنند. زيرا با اين انتخاب، هم اهداف اصلاح طلبان تامين می شد و هم در بازی های تبليغاتی از ذهنيت مردم درباره ی نخست وزير دوران دفاع مقدس بهره می جستند! ولی آن ها قدرت کافی برای مقابله با احمدی نژاد و پشتوانه ی مردمی اش را نداشتند و به همين دليل به ائتلاف با دشمنان قدیمی شان(دهه 70) يعنی کارگزاران چاپندگی و طرفداران نظام سرمایه داری(که آن هم زخم خورده ی دولت نهم و احمدی نژاد بودند!) روی آوردند. به اين ترتيب موسوی فرصت يافت تا با استفاده از منابع مالی عظيم و تمام نشدنی هسته های سرمایه داری و تبليغات مسموم و گسترده ی مدعيان! آزادی و روشنفکری، به مبارزه ای بزرگ عليه احمدی نژاد دست بزند. به طوری که در یکی دو هفته ی پايانی منتهی به انتخابات، چندین روزنامه و ستاد تبليغاتی با پشتوانه ی ثروت های مردمی! کارگزاران چاپندگی، به حمايت از وی تاسیس شدند و ميليون ها برگ پوستر او به همراه صدها هزار متر پارچه ی سبز در کشور توزيع شد. روی آوردن به تجمعات خيابانی برای نشر اکاذيب و ايجاد درگيری و آشوب و ضرب و شتم مردم و نسبت دادن این آشوب ها به طرفداران احمدی نژاد، از ديگر حربه های ناجوانمردانه ای بود که برخی حاميان موسوی به آن متوسل شدند.

محسن رضايی کاندیدای بعدی بود که وارد عرصه شد. وی بر خلاف دو رقيب(دشمن!) دیگر احمدی نژاد، از برنامه برخوردار بود و همین امر موجب می شد تا کمتر به تخریب احمدی نژاد و دولت نهم بپردازد و بیشتر مشغول تبيين برنامه های خود باشد و در ميان صحبت ها، گاهی دولت نهم را مورد عنايت قرار دهد!

آخرين کاندیدای انتخابات رياست جموری دهم، محمود احمدی نژاد بود که یک تنه و تنها با توکل به خدا و اتکا به حمايت مردم و به خصوص قشر محروم جامعه وارد عرصه شد. و آمده بود تا دست مفسدین اقتصادی و اربابان زور و قدرت را از سرمايه های ملت کوتاه تر نمايد.

ادامه دارد...

انتخاب محمود احمدی نژاد از سوی مردم به عنوان نهمین رییس جموری اسلامی ایران، برای آن هایی در سخنان سفیهانه ی خود، وی را فاقد شأن ریاست جموری، بی تجربه و در برخی نظرات جاهلانه، وی را کم سن و سال برای تصدی ریاست جمهوری می دانستند، قابل قبول نبود. و مدت زیادی نگذشت که این معاندین دست به کار شدند و با توسل به ابزارهای تکنولوژیک روز، شروع به تخریب دولت و بیش از همه شخص محمود احمدی نژاد کردند و در برخی موارد موفق به آلوده نمودن افکار عمومی شدند.

اما شخصیت ويژه ی محمود احمدی نژاد و رفتار و خونسردی کم نظيرش دشمنان داخلی و خارجی را بیشتر عصبانی می ساخت. از سويی موفقيت های بزرگ کشور در دوران حضور دولت احمدی نژاد( از جمله به ثمر رسيدن پروژه ی هسته ای ایران که در زمان دولت قبلی به حال تعلیق درآمده بود، موفقیت های پی در پی پزشکی در کشور، پیشرفت های فراوان نظامی و ساخت تجهیزات جدید، پرتاب ماهواره ملی به فضا و...) و از سويی ديگر سفرهای استانی دولت که موجب آشنایی با مشکلات مردم از نزديک می شد، محبوبيت دولت و شخص رییس جمهور را در بين مردم بيشتر کرد. همچنین اتخاذ سیاست های خارجی جدید در برخورد با زياده خواهان جهان به خصوص آمريکا و اسراييل و تعامل با همه ی ملت ها با حفظ شأن والای جمهوری اسلامی ايران، موجبات اميدواری مردم جهان(خصوصا ستمديدگان) به يک نهضت جهانی عدالت محور را فراهم ساخت.(هرچند در اين باب هم همواره دشمنان داخلی و مزدوران صاحبان قدرت دست به سياه نمايی زده اند و اين سياست ها را موجب منزوی ساختن کشور در جهان عنوان کرده اند.)

هنگامی که دشمنان دولت دريافتند که فعاليت های تبليغاتی سياه و کثيف، و تخريب شخص رییس جمهور از طرق مختلف (پيامک های ضد اخلاقی، تشکيل شبکه های اینترنتی مخرب، شايعه پراکنی در جامعه و ...) برای اخلال در کار دولت به تنهايی کارساز نيست، بدون در نظر گرفتن مشکلاتی که برای مردم پيش خواهد آمد دست به کاری جدید زدند. در این نقشه ی بی رحمانه به سراغ نقطه ی حساس کشور و ملت، یعنی اقتصاد رفتند. در ابتدا با کارشکنی تنها چند نفر از سرمایه داران مورد حمایت صاحبان قدرت و به ويژه......(به دلیل جوانی نویسنده و علاقه به ادامه ی حیات سانسور شد.) وضعیت مسکن در کشور بحرانی شد و عده ای از هم وطنان بی خانمان شدند. اما پس از آن که دولت با مشقت فراوان کنترل اوضاع را در دست گرفت، دشمنان دولت که دچار بیش فعالی شده بودند این بار دست روی کالاهای مصرفی مردم گذاشتند.

بيان يک نمونه) در بهمن و اسفند1386 رسانه های مخالف دولت، مرتبا دولت را به دلیل واردات بيش از اندازه ی قند و شکر که موجب رکود بازار تولیدات داخلی می شد، مورد حمله های تند قرار می دادند. اما تنها دو ماه بعد از آن و در اردیبهشت سال بعد، به طرز مرموزی قند و شکر در بازار نایاب شد و در اثر پخش شايعات مختلف قيمت آن تا سه برابر افزایش یافت و در بازار صف های طولانی برای خرید قند و شکر تشکیل شد. پس از پیگیری مسئولین و کشف مقادیر زیادی از این کالای مصرفی در چندین انبار خصوصی، مشخص گردید قند و شکر موجود در کشور که (بنا بر مندرجات دو ماه قبل از آن در روزنامه های مخالف دولت) گفته می شد بسیار بیشتر از میزان نیاز مردم است، توسط تنها چند سرمایه دار تحت حمایت........(باز هم به دلیل جوانی نویسنده و علاقه به ادامه حیات سانسور شد.) جمع آوری و برای تحت فشار قرار دادن دولت در انبارها نگه داری می شدند. (باید دید چه کسانی در کشور چنین ثروتی برای خرید آن همه محصول را داشته اند!)

بعد از آن، این شیوه در پی گرفته شد و کالاهای مصرفی یکی پس از دیگری در کشور نایاب می شد. این قبیل موارد در کنار بحران های اقتصادی جهان و برخی عملکردهای ضعیف دولت، موجب آن گشت تا در سال آخر دولت نهم میزان تورم در کشور به 25درصد برسد. به طور کلی، دولت به جای آن که با خیال آسوده در جهت پیشرفت و آبادانی کشور و آسایش مردم گام بردارد، مجبور بود بیشتر وقت خود را برای دفع فتنه ها و کارشکنی های دشمنان داخلی(که برای رسیدن به قدرت باکی ندارند که فقرا و ضعفا و محرومین کشور را زیر پا له کنند) صرف کند.

با وجود همه ی مشکلات، بسیاری از مردم، به خصوص محرومان و ستمديدگان جامعه که بیشتر مورد توجه دولت بودند، به دلیل آن که دولت مشکلات آنان را از نزدیک مشاهده کرده و در صدد رفع مشکلات برآمده بود، شادمان و امیدوار به آینده بودند. اما چند ماه پایانی دوران دولت نهم، با نزدیک تر شدن به  انتخابات دهم ریاست جمهوری روز به روز بر تخریب ها و حمله های غیر منصفانه به دولت افزوده می شد(تا جایی که رهبر انقلاب فرمودند: این افرادی که دست به چنین تخریب هایی نسبت به دولت می زنند، در محضر خداوند باید پاسخ گو باشند). در همین ایام بود که مشخص شدن چهره کاندیداهای احتمالی ریاست جمهوری دهم، صف بندی های سیاسی جدید و عجیبی را در کشور رقم زد.

 ادامه دارد...

پس از دوم خرداد1376، تقریبا بر همگان روشن شد که نتیجه ی به دست آمده در انتخابات حاصل نارضایتی مردم از وضع موجود و در جهت ایجاد تغییر در اداره ی کشور توسط دولت بود. این مسئله زمانی بیشتر نمایان شد که با وجود حمایت های شدید و صرف هزینه های عجیب و غریب از سوی گروهک کارگزاران چاپندگی، پدر معنوی شان راهی به مجلس ششم پیدا نکرد و طرفداران دولت سرمایه دار محور یک "نه" بزرگ از سوی ملت را در برابر چشمان خود دیدند. اما مردمی که با هزار امید و آرزو با حضوری چشمگیر(نسبت به خیلی از ادوار انتخابات) دولت اصلاحات، و  چندی بعد در فضای سیاسی حاکم بر جامعه ی آن روز، مجلس اصلاح طلب را برگزیده بودند، خیلی زود و تنها چهار سال بعد، از مجلس اصلاح طلبان نیز روی گردان شدند(هرچند به ادعای اصلاح طلبان، دلیل شکست سنگین آن ها در انتخابات مجلس هفتم ردصلاحیت شدن کاندیداهای اصلاح طلب بود) و در اواخر عمر دولت هشتم، رییس جمهور اصلاح طلب را در دانشگاه ها(که به گفته ی مدعیان روشنفکری، بزرگترین مراکز روشنفکری هستند) با "هو" کشیدن بدرقه کردند و بدین سان ملت نارضایتی خود را از دولت اصلاحات و گفتمان غیر مردمی و سیاست های خفت آور آن(رفت و روب تمدن ها، تنش زدایی در عرصه ی روابط خارجی، تعلیق فعالیت های هسته ای و...) اعلام نمودند. و بی اساس بودن ادعای اصلاح طلبان در مورد رد صلاحیت های انتخابات مجلس هفتم، بیش از پیش روشن شد.

سال1384 زمان برگزاری نهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران بود. در دو جبهه ی سیاسی اصلی کشور مسائل جدیدی به چشم می خورد. انواع مختلف اصول گرایی و اصلاح طلبی ظهور پیدا کردند. پدر معنوی کارگزاران چاپندگی با وجود تجربه ی تلخ شکست در انتخابات مجلس ششم، بار دیگر آمده بود تا شانس خود را امتحان کند. با مشخص شدن اسامی نهایی کاندیداها، ظاهرا بخت وی برای کسب آراء از بقیه بیشتر می نمود. اما در میان نام هشت کاندیدای موجود نامی به چشم می خورد که جز برای مردم تهران و اردبیل، برای سایرین ناشناخته بود. فردی که به دلیل نوع گفتمانش خیلی زود در میان مردم شناخته شد و در دور اول توانست پس از پدر معنوی کارگزاران، بیشترین آراء را به خود اختصاص دهد و همراه وی به دور دوم انتخابات راه یابد.

اما رقابت در دور دوم انتخابات بسیار سخت تر بود. چرا که این بار کارگزاران چاپندگی با کمک همه ی سرمایه داران گردن کلفت، دست در دست دشمنان قسم خورده شان، جریان اصلاحات(که در زمان تسلط بر کشور بارها پدر معنوی کارگزاران را مورد حمله های تند تبلیغاتی خود قرار داده و خواب خوش از عالیجنابان خاکستری گرفته بودند)، کمر همت به محو گفتمان احیا شده توسط شهردار سابق تهران، بسته بودند. اما مردم بار دیگر با قاطعیت به تبانی و ائتلاف سرمایه داری- روشنفکری نه گفتند و اعلام کردند که گفتمان انقلابی- مردمی از جنس گفتمان حضرت روح الله(ره) را بر وعده های توخالی ثروتمندان و گفتمان پوشالی روشنفکرنمایان ترجیح می دهند.

ادامه دارد...